Renklerin, hayatımızı güzelleştirmekten başka ne gibi bir suçu olabilir ki! Ama biz insanların kavuniçine renk olması dışında yüklediğimiz anlama ne demeli!? Zaman ve mekanla birlikte insanların yitip gittiği, büyük düşler için kandırmacasının ardına sığınılmış savaşlarda gerçek acıları çekenlerin seslerini bastırmak için yaratılan kahramanlar gibidir kavuniçi. İşte bu yüzden mavi, denizi, gökyüzünü, saflığı anlatırken, kavuniçi bize bizi hatırlatıyor. Gerçekten biz kimiz ve neyiz? Sarı olmak istemiş, kırmızıda gözümüz kaldığı için ikisi de olamayıp kavuniçi olarak kalmış karakterler miyiz dünya adlı büyük sahnede? Sistemin bize yapıştırdığı kimlik gerçekten bize mi ait? Değilse aslı nerede? Biz neredeyiz? Bu sorular gibi binlerce soru dolaşır beynimizde cevaplar arayarak. Belki de bütün bu soruların cevapsızlığıdır kavuniçi ve bu yüzdendir ki “gerçek” gerçekten uzaklaşarak tutarsız ve komik kalışımızdır. Bu yüzdendir yaratılan her kahramana dört elle sarılıp gerçek kahramanların kim olduğunu düşünmememiz. Kavuniçi oluşumuzdur belki de gerçeklerin mizaha dönüşmesi ya da mizahın bu kadar gelişip gerçek olması ve kavuniçi olmayı reddeden Aziz Nesin’in binbeşyüz dosya ve yüzotuzyedi kitap yazması.
Düşlerimizin – olanlar olmayanlara versinler – gerçek olabilmesi için “gerçek” gerçekleri görebilmek umuduyla ‘Yaşasın Kavuniçi’ . Ama kavuniçinin nasıl yaşayacağına yani kim olacağına biz karar vereceğiz.
AZİZ NESİN